Anılar sadece insanı sıkıştırmak için mi varlar acaba?Bak giden gitti,sevsen de sevmesende geçen geçti.Artık geri dönüşün yok.Hayat ileriye doğru yaşanır demek için mi varlar?Diyot gibi tek tarafa gider bu elektrik mi diyorlar?
Düşündüğünde,hatırladığında belkide tekrar tekrar yaşamak istediğin milyonlarca şey çıkıyor.Her şey tamamlanmamış biraz,eksikleriyle kabul etmek mi gerek?Tıpkı filmin en heyecanlı yerde bitmesiyle serinin ikinci filmi çıkar mı diye beklermiş gibi.Tek farkla,o ümitle beklediğimiz film belki ikinci filmini çıkartıyor ama hayat bize ikinci bir film şansı hiç vermiyor.Tekrar oynat düğmesi olsa basıp basıp oynatabileceğiniz anlar sizi asla gelmemek üzere hazin şekilde terkediyor.Elinizde “Ben bu anı yaşadım.” diyebileceğiniz kanıtlarınız size aslında o anı hatırlatarak dönüşü olmayan yolu göster miyor mu ?
Oyuncular aynı kalsa,sahne aynı kalsa,senaryo birazcıkın değişse.Sonra tekrar oynasak?Yeni kelimelerle yeni hareket mimik ve jestlerle.Nihayetinde bir oyun değil miydin sen dünya hayatı, neden korkuyorsun aynı senaryoyu tekrarlatmaktan…
Dalga geçer gibi.İşte bu zamanlarda belkide beynimize verilmiş en güzel hediye oluyor “unutmak”.Ve bir daha bir hatırlatan çıkana kadar tamamen düşünce dışına taşımak.Üst benlikten kovmak,altlara kilere saklamak,ızdırabı dindirmek amacıyla.
Zaman oynar bizle,beynimiz ve hayallerimizle…
Yeter çok bile konuştum bu anlamsız kelimelerle…
Recent Comments